Mijn eerste baan als arts!

Mijn eerste baan als arts!

Van promoveren naar dokter in het ziekenhuis

En daar sta ik dan ineens, in mijn witte jas op de afdeling Interne geneeskunde, met knikkende knieën. Waarom dacht ik ook alweer dat dit een goed idee was?! Hoe vaak ik als coassistent wel niet heb gedacht: Ik kan niet wachten tot ik zelf dokter ben, écht patiënten helpen in plaats van alleen meelopen. Terwijl ik hier sta vraag ik mij af wat ik überhaupt nog weet van wat ik tijdens m’n coschappen heb geleerd…

Wat komt er ook alweer allemaal kijken bij een lichamelijk onderzoek? Hoe loop je ook al weer visite op de afdeling? Welke vragen stel je bij de tractusanamnese? Plots verlang ik weer terug naar mijn vertrouwde bureau in de VU. Waar ik lekker achter de computer statistiek kon bedrijven, ellelange discussies kon schrijven en lekker kopjes koffie met Anna kon drinken. Het is dubbel. Sinds ik geneeskunde ben gaan studeren is dit hét moment waar ik naar uitkijk, maar nu ik hier dan eindelijk sta, ben ik echt héél zenuwachtig.

Allereerste baan als arts

Afgelopen maand ben ik begonnen aan mijn allereerste baan als ANIOS in het Alrijne Ziekenhuis in Leiderdorp. De eerste dagen zijn gelukkig rustig begonnen met een rondleiding door het ziekenhuis en bijna twee dagen lang praatjes van alle verschillende afdelingen. Daarna begon de spanning al langzaam toe te nemen toen ik BLS (Basic Life Support) en ALS (Advanced Life Support) cursus kreeg via het ziekenhuis. De realisatie dat mijn leven als dokter nu écht gaat beginnen begint steeds meer te komen. Met dit besef nemen de zenuwen alleen maar toe, en kom ik steeds moeilijker in slaap.

Wij zijn als arts-assistenten (gelukkig) niet de leiders van het reanimatieteam in ons ziekenhuis, maar we denken wel mee over de mogelijke oorzaak van de reanimatiesetting. Maar omdat ik op de Spoed ga werken, is ALS training wel een vereiste en zal ik hier regelmaat gebruik van maken.

Aan het einde van de introductieweek heb ik nog een tweedaagse cursus, waarin zowel BLS als ALS aan bod komen en we de hele dag gedrild worden met scenariotrainingen. Deze cursus geeft mij handvaten om in een acute situatie gestructureerd een patiënt te benaderen. Gelukkig gaat dit verrassend goed en merk ik dat ik langzaam wat meer vertrouwen krijg en zekerder van mezelf begin te worden, en ik zowaar zin heb om te gaan beginnen!

Mijn eerste ‘echte’ dag word ik ingewerkt door een ervaren arts-assistent en voor ik het weet ben ik bezig met de visite en krijg ik supervisie van één van de specialisten. Langzaam maar zeker begin ik het weer in de vingers te krijgen, welke vragen relevant zijn voor de verpleging en alle logistieke en administratieve handelingen die erbij horen als zaalarts. Heeft de patiënt geplast? Komt hij uit bed of moeten we de fysiotherapie ter ondersteuning vragen? Hoelang gaan we nog door met antibiotische behandeling?

De eerste week sta ik boventallig en dat geeft mij rust. Ik maak nog een acute situatie mee met een patiënt, maar krijg daarbij fijne ondersteuning van de specialist. Uiteindelijk blijkt de patiënt die wij verdachten van meningitis of hersenbloeding, simpelweg een delier te hebben. Ik probeer de tijd te nemen voor de patiënten en voel snel weer waarom ik altijd dokter heb willen worden. Het voelt ontzettend fijn om mezelf weer uit te dagen en hier volop in te duiken. Aan het eind van de week plof ik thuis neer op de bank en ben ik niks meer waard. Ook al ging het deze week best goed, word ik zondagmiddag weer wat zenuwachtig voor wat mij die maandag te wachten staat…

De tweede week sta ik al meteen volwaardig ingepland op de afdeling Longziekten. De maandag is terror. Ik ben verantwoordelijk voor tien patiënten waarvan er die dag zes naar huis blijken te gaan. Lekker makkelijk zou je denken, want eind van de dag heb ik dus nog maar vier patiënten over. Er moet alleen nog van alles voor de patiënten die met ontslag gaan worden geregeld en ik ben uiteindelijk pas tegen 2 uur klaar met de bijbehorende administratie. En dan moet ik nog beginnen met de patiënten die wél in het ziekenhuis blijven die dag!

Gelukkig is de rest van de week minder zwaar. Ik begin steeds beter mijn draai te vinden en weet steeds iets efficiënter te werken. Nog steeds heb ik mijn handen vol aan slechts een paar patiënten en ben ik pas laat klaar, maar zolang ik het goed af kan ronden ga ik met een gerust hart naar huis.

Mijn eerste maand als ANIOS zit erop en als ik terugkijk was het een hele bijzondere maar ook intense maand. Terwijl ik deze blog aan het schrijven ben voel ik alweer de kriebels voor de komende week opkomen. Die kriebels zullen voorlopig nog wel even blijven, maar als ik kijk naar wat ik afgelopen maand allemaal al heb geleerd kijk ik uit naar hoeveel ik wel niet zal weten na nóg een maand.

Liefs Stéphanie

PS: Heb je vragen over mijn eerste weken als dokter of ben je zelf zenuwachtig omdat je binnenkort gaat starten? Stuur mij gerust een berichtje!

Stéphanie is vorig jaar afgestudeerd en is in januari begonnen als ANIOS interne geneeskunde in het Alrijne Ziekenhuis. 

Op de hoogte blijven? Volg ons!


Facebook


Whatsapp


Instagram